حسابداری

استهلاک سرقفلی

استهلاک سرقفلی از موارد بحث انگیز حسابداری مالی است.

نحوه استهلاک سرقفلی در نظریه شماره 17 هیات تدوین اصول حسابداری با عنوان ” دارایی های نامشهود ” تشریح شده است.

عده ای معتقدند که چون عمر اقتصادی سرقفلی نامحدود است ، بنابراین تا زمانی که شواهدی مبنی بر وجود سرقفلی موجود است ، استهلاک باید محاسبه شود.

طرفداران این نظریه عنوان می کنند تا وقتی که درآمد ناشی از سرقفلی جریان داشته باشد ، سرقفلی مذکور دارایی دائمی تلقی می شود.

عدم استهلاک سرقفلی :

بحث عدم استهلاک سرقفلی زمانی مطرح می شود که کاهش سطح درآمدها نشان دهد که سرقفلی دیگر بیش از این وجود ندارد.

البته نمی توان به طور قطعی گفت که سرقفلی در جریان ، ناشی از شرایط زمان خرید واحد تجاری است.

یکی از عوامل تداوم سرقفلی پس از تحصیل واحد تجاری ، تلاش مالکین جدید شرکت است که احتمالاً قادر خواهند بود در شرایط موجود به رقابت بپردازند.

البته احتمال این که مبلغ اولیه سرقفلی که به تدریج مصرف می شود در ادامه فعالیت ، مجدداً جایگزین گردد ( سرقفلی ایجاد شده به صورت داخلی ) کم است.

می توان گفت که مستهلک نکردن سرقفلی تحصیل شده اولیه رد واقع جبران عدم ثبت سرقفلی ایجاد شده در ادامه فعالیت واحد تجاری است.

نکته (در توضیح استهلاک سرقفلی) :

مخارج تحقیق و توسعه و تبلیغاتی که برای حفظ قدرت سود دهی فوق العاده واحد تجاری صرف می شوند ، به حساب هزینه منظور می گردد.

اگر سرقفلی تحصیل شده مستهلک شود ، در واقع هزینه ها به صورت مضاعف ثبت می گردند.

یعنی هم هزینه های جاری برای ایجاد و حفظ سرقفلی و هم هزینه های استهلاک دوره ای سرقفلی تحصیل شده ، هر دو در دفاتر ثبت می شوند.

نظریه :

نقطه مقابل این نظر آن است که مبلغ پرداختی بابت سرقفلی در واقع جهت تحصیل دارایی های نامشهود غیرقابل شناسایی و درآمدهای فوق العاده واحد تجاری برای مدت زمان معینی می باشد.

برخی معتقدند که سرقفلی تداوم نداشته و تحقق درآمدهای فوق العاده را نباید جزو عایدات واحد تجاری تلقی کرد ، بلکه این موارد در واقع برگشت سرمایه اولیه است.

استهلاک سرقفلی در عمل نیز منطقی است چرا که در هر حال ارزش سرقفلی ( مانند بسیاری از دارایی ها ) بالاخره در آینده صفر می شود.

توضیح :

بنابر این سرمایه گذاری در سرقفلی نیز باید مانند سرمایه گذاری در سایر دارایی های مولد با عمر اقتصادی محدود دیده شود.

اگر انتظارات اولیه برآورده شوند ، یعنی اگر درآمدهای پیش بینی شده اولیه ، برای مدت زمان معینی که سرقفلی نیز بر اساس آن مستهلک می گردد ، ادامه یابند ، به دلیل استهلاک سرقفلی ، مبلغ درآمدهای مذکور کمی کمتر از حد معمول سرمایه گذاری مالکین جدید واحد تجاری طی مدت استهلاک است.

این موضوع با واقعیت نیز منطبق است ، چرا که کسب درآمدهای فوق العاده در آینده در واقع به معنای بازگشت سرمایه است نه درآمد.

در هر صورت طرفین این بحث ها همگی معتقدند که سرقفلی را باید براساس شواهد موجود ثبت نمود.

اگر هم به دلیل رقابت یا شرایط خاص اقتصادی شواهدی مبنی بر عدم وجود سرقفلی به دست آمد ، سرقفلی از دفاتر حذف شده و زیان شناسایی می گردد.

استهلاک سرقفلی

سایر موارد مربوط به استهلاک دارایی های نامشهود (در توضیح استهلاک سرقفلی) :

در اینجا با توجه به کلیه بحث های مطروحه در ارتباط با استهلاک سرقفلی ، مجدداً نکاتی نیز در ارتباط با استهلاک دارایی های نامشهود ، به صورت کلی ، مطرح می شود :

1 )

بهای تمام شده هر یک از انواع دارایی های نامشهود باید به نحوی سیستماتیک ، طی عمر مفید دارایی که از 40 سال تجاوز نخواهد کرد ، مستهلک و به هزینه دوره مالی منظور شود.

2 )

حتی اگر عمر مفید برآورد شده دارایی بیش از 40 سال باشد ، لازم است که دارایی طی 40 سال یا کمتر مستهلک گردد.

3 )

واحدهای تجاری باید دوره های استهلاک دارایی های نامشهود خود را به طور مرتب ارزیابی و در سایه اطلاعات جدید در صورت لزوم در آن تجدید نظر شده تخصیص یابد ، اما به هر حال این دوره ها نباید از 40 سال پس از تاریخ تحصیل تجاوز نماید.

4 )

برای استهلاک دارایی های نامشهود از روش خط مستقیم استفاده می شود ، مگر این که واحد تجاری دلایل موجهی برای کاربرد روش های سیستماتیک دیگر ارائه نماید.

روش استهلاک و عمر مفید دارایی های نامشهود باید به نحوی مناسب در صورت های مالی افشا گردد.

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

همچنین ببینید
بستن
دکمه بازگشت به بالا