حسابداری

حساب بانک

حساب بانک : عملاً قسمت اعظم وجوه نقدی موسسات در یک یا چند حساب جاری در یک یا چند بانک نگاهداری می شود.

در این صورت یک حساب به نام حســاب  بانـک ها در دفتر کل ایجاد و پس از درج معین ، حسابی به نام هر یک از حساب های جاری ( مثلاً حساب جاری شماره … یا بانک …. ) در دفتر تفصیلی دارنده حساب افتتاح می شود.

افتتاح حساب جاری در  بانک :

برای باز کردن حساب جاری در بانـک فرم های مخصوصی به وسیله بانـک ها تهیه شده است که در اختیار متقاضیان افتتاح حساب قرار می گیرد و به وسیله آنان پر می شود.

از جمله مهم ترین این فرم ها ” کارت نمونه امضاء ” می باشد که نمونه امضاء دارنده حساب یا اشخاص دیگری که حق امضاء چک و برداشت وجوه نقدی از حساب جاری را دارند در روی آن منعکس می شود.

اصل این کارت در بانک محفوظ می ماند و تصویر آن نیز در کامپیوتر اسکن شده و نگهداری می شود تا به هنگام نیاز برای کنترل صحت امضاء چک های صادره مورد استفاده قرار گیرد.

امضای چک ها :

در مورد حساب های جاری که برای شرکت ها و موسسات غیر فردی افتتاح می شود باید اشخاصی که به موجب اساس نامه و یا صورت جلسه مصوب صاحبان سرمایه و موسسان تعیین شده اند و دارای حق امضاء چک های صادره می باشند ، کارت نمونه امضاء را که از طرف بانک در اختیار شرکت یا موسسه مذکور گذارده می شود ، امضاء کنند.

بهتر است چک های صادره در هر موسسه توسط دو نفر به امضاء برسد.

تودیع وجه در بانک و صدور چک از حساب جاری :

کلیه وجوهی را که موسسه در حساب جاری خود نزد یک بانک تودیع می کند در دفاتر حسابداری آن موسسه در بدهکار حساب جاری بانک مذکور به ثبت می رسد و هر بار که چکی از این حساب صادر شود حساب مزبور در دفاتر موسسه معادل معادل مبلغ چک بستانکار می شود.

به عبارت دیگر ، مانده حسـاب بانـک همیشه بدهکار است. ( مگر در موارد استثنایی که دارنده حساب بتواند بیش از موجودی خود در بانک وجه نقد دریافت دارد ).

انواع رسید های بانکی :

معمولاً بانک ها دو نوع رسید صادر می کنند و به مشتریان خود تسلیم می دارند ، یک ” رسید قطعی ” در مقابل وجوه نقد که در بانک تودیع می شود و دیگری ” رسید موقت ” در مقابل چک هایی که دارنده حساب به حساب خود در بانک منظور می دارد.

غالباً هر دو نوع رسید بلافاصله در دفاتر دارنده حساب به بدهکار بانک منظور می شود.

استفاده از حساب واسطه :

لکن برخی از حسابداران ترجیح می دهند که مبلغ رسیدهای موقت را ابتدا به بدهکار حسابی به نام حساب ” اسناد در جریان وصول ” ثبت و پس از دریافت رسید قطعی مبلغ مذکور را از این حساب خارج کنند و به بدهکار حسـاب بانـک انتقال دهند.

چنانچه رویه اول اتخاذ گردد ، لازم است در صورت لاوصول بودن چک تودیع شده در بانک معادل مبلغ چک مزبور از حســاب   بانـک برگشت و به بدهکار حساب صادر کننده ( یا تسلیم کننده ) چک منتقل شود.

چاپ چک در ایران :

در ایران معمولاً چک به وسیله بانک ها چاپ و در اختیار دارنده حساب گذارده می شود و چک ها دارای شماره ترتیب می باشند.

هنگام صدور این قبیل چک ها باید مشخصات کامل چک صادره ( تاریخ ، مبلغ ، علت پرداخت و نام دریافت کننده چک ) در ته برگه چک ( هر برگ چک قبل از صدور دو قسمت دارد ، قسمت اول که تکمیل و در اختیار دریافت کننده قرار می گیرد و قسمت دوم که به دسته چک متصل است و نزد صادر کننده باقی می ماند و موارد فوق الذکر مربوط به آن است ) نوشته شود و شماره چک نیز روی اسناد مربوط به پرداخت مزبور انعکاس یابد.

چاپ چک در سایر کشورها :

در برخی از کشورها دارندگان حساب می توانند راساً نسبت به چاپ  فرم چک برای حساب های جاری خود اقدام کنند.

در این قبیل موارد غالباً چک و سند پرداخت به صورت فرم واحدی در روی یک صفحه کاغذ به چاپ می رسد.

این فرم در اداره حسابداری تکمیل و توسط مقامات مجاز امضاء و سپس از محل تعیین شده در روی فرم ، به دو قسمت تقسیم می شود.

قسمت چک به شخص ذینفع تسلیم و قسمت دیگر ( سند هزینه ) به عنوان سند پرداخت نزد دفتر دار فرستاده می شود تا وی عمل پرداخت وجه و مشخصات چک را در دفاتر حساب به ثبت برساند.

حساب بانک

صدور چک از محل اعتبار بانکی :

ممکن است شخص یا موسسه دارنده حساب با کسب اعتبار از بانکی که در آن حساب جاری دارد ، مجاز باشد که در واقع نیاز تا مبلغ معینی چک بیش از موجودی خود در بانک صادر کند.

بدیهی است در این صورت مانده حسـاب بانـک مزبور در دفاتر دارنده حساب مانده بستانکار و حاکی از بدهی وی به بانک خواهد بود.

نحوه نمایش در صورت های مالی :

چنانچه در این تاریخ ترازنامه ای برای موسسه دارنده حساب تهیه شود ، مانده حساب جاری مذکور در سمت چپ ترازنامه و در زمره اقلام بدهی نمایش داده خواهد شد.

چنانچه موسسه ای دارای چندین حساب جاری در یک یا چند بانک باشد که بعضی از این حساب ها دارای مانده بدهکار ( حاکی از دارایی موسسه به صورت موجودی وجه نقد نزد بانک ) و برخی دیگر دارای مانده بستانکار ( حاکی از بدهی موسسه دارنده حساب به بانک ) باشد.

برای نمایش حساب بانک در ترازنامه دو رویه وجود دارد :

الف- این که مانده خالص مجموع حساب های بانک به صورت یکی از اقلام دارایی یا بدهی در سمت راست یا چپ ترازنامه نوشته می شود.

ب- دیگر این که جمع مانده حساب هایی که دارای مانده بدهکار می باشند به عنوان یکی از اقلام دارایی در سمت راست ترازنامه و جمع کلیه حساب هایی که دارای مانده بستانکار می باشند به عنوان یکی از اقلام بدهی در سمت چپ ترازنامه نمایش داده می شود.

رویه اخیر مطلوب تر است  و امروزه غالب اساتید حسابداری و حسابداران صاحب نظر اجرای آن را توصیه می کنند.

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا